မိုးျမင့္ေကာင္းကင္ထက္ဆီက
တိမ္တိုက္ေတြကိုၾကည့္ရင္း
ငါ တစံုတရာ ေတြးဖူးခဲ့တယ္...
ငါ့ကို သိုင္းဖက္ထားတဲ့ ရင္ခြင္တစံုကိုလည္း
ေမာ္ၾကည့္ရင္း
မိုးေပၚက တစံုတရာကို အရယူေပးဖို႔
ေတာင္းဆိုခဲ့ဖူးေသးတယ္...
ေျမျပင္ထက္က
ခလုတ္ကသင္းေတြကို နင္းျဖတ္မိတိုင္းလည္း
ငါ့ေဘးမွာ အၿမဲလိုလို အေဖာ္ျပဳေပးေနတတ္တဲ့
လက္တစံုကို အားကိုးတႀကီး
ဆုပ္ကိုင္ခဲ့ဖူးတယ္...
ဒီလိုဒီလိုနဲ႔
ငါအရြယ္ေရာက္ ကိုယ္လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္ေတာ့
ငါ့ဘဝအတြက္ အလိုအပ္ဆံုးဆိုတဲ့အရာကို
ငါဆံုစည္းခြင့္ရခဲ့ေလေတာ့
ငါ့ေဘးက မ်က္ဝန္းတစံုကို
အားကိုးတႀကီး ဖြင့္ဟတိုင္ပင္ခဲ့ဖူးတယ္...
မ်က္ရည္ေတြၾကားက
ခြင့္ျပဳတယ္ဆိုတဲ့ အသံတိတ္စကားတခြန္း
တင္းတင္းေစ့ထားတဲ့
ႏႈတ္ခမ္းတစံုၾကားက
ထြက္က်လာခဲ့တယ္လို႔
ငါ့စိတ္ထဲ အလိုလိုသိခြင့္ရခဲ့ဖူးတယ္...
အဲဒီေနာက္..
အဲဒီေနာက္မွာ..
ငါဟာ သန္စြမ္းတဲ့ ရႊန္းလဲ့ေဖာ္ေရြတဲ့
ခိုင္ၿမဲတဲ့လက္တစံုကို ေျပာင္းလဲ ဆုပ္ကိုင္ခဲ့ေတာ့တယ္...
အခုခ်ိန္ထိ...
ခုခ်ိန္ထိေပါ့...
ငါဟာ အဲဒီလက္အစံုရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈေတြနဲ႔အတူ
တခ်ိန္က အခ်ိန္တိုင္း ဆုပ္ကိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့
ႏူးညံ့တဲ့လက္အစံုရဲ႕အေဝးမွာ
ျမတ္ႏုိးမႈထပ္တူက်တဲ့
ငါ့ရဲ႕ အေသြးသားထပ္တူက်ခဲ့တဲ့ လက္အစံုလို
ေႏြးေထြးမႈေတြေပးတတ္တဲ့ ဒီလက္အစံုကို
ၾကည္ႏူးစြာတြဲဆုပ္ရင္း
က်န္ရွိတဲ့ဘဝခရီးလမ္းကို ဟန္ပါပါျဖတ္သန္းေနခဲ့တယ္....
အေဝးက လက္အစံုကေတာ့
ငါ့အတြက္
ဘုရားမွာ တစံုတရာေတာင္းဆုေျခြေနေလရဲ႕...
ဒါေပမယ့္ သူ႔မ်က္ဝန္းမွာေတာ့
မ်က္ရည္စတခ်ိဳ႕ ရစ္သီေနမယ္ဆိုတာ
ငါ အလိုလို ခံစားေနရတယ္....
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့
သူနဲ႔ငါဟာ
နီးနီးေလးပါ....
(အေမေန႔အမွတ္တရ)
